บทที่140 หมู่บ้านซีวั่ง

แม้ว่าความหวังจะเลือนราง แต่ตราบเท่าที่ยังมีแรงกำลังอยู่ก็อยากจะออกไปหาทางดู อย่างไรก็ตามเส้นทางบนภูเขานั้นสลับสับซ้อนและวกวนมาก แม้ข้ามเนินเขาไปหนึ่งลูกก็ยังมีอีกหนึ่งลูก หลินเมิ่งไม่ทราบว่าตนเองเดินทางมาไกลเท่าไหร่แล้ว รู้สึกเพียงแค่ว่าร่างกายของตนกำลังสูญเสียน้ำไป ภ

บทที่ 141แขกที่สูงศักดิ์

ใบหน้าอันหล่อเหลาและสูงส่ง นำมาซึ่งรังสีกดดันอันมืดดำพุ่งเข้าใส่หลินเมิ่ง หลินเมิ่งกะพริบตาปริบๆ ริมฝีปากบางสั่นระริกและเอ่ยแย้งเสียงเบา

ไม่ ไม่ได้หนี!

เขาคล้ายจะยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม รั้งเธอขึ้นมาให้ยืนได้อย่างมั่นคง

ตอนนี้เธอแข้งขาอ่อน ฝืนบังคับตัวเอ

บทที่ 142ตัวเลือก

หรงหลิงทำหลายอย่างในเวลาเดียวกัน ทั้งป้อนอาหารหลินเมิ่ง ทั้งพูดไม่หยุดปาก ทั้งยังต้องคอยดูอารมณ์ของลุงต้าถู่ที่กำลังสนทนาอยู่กับเขา เพราะไม่ต้องการให้สถานการณ์บนโต๊ะน่าอึดอัดมากเกินไป จนทำให้หลินเมิ่งลำบากใจ

ทั้งสองคนสนทนากันไปทั้งบอกเล่าเรื่องราววิถีชีวิตของผู้คนในบร