บทที่12-มีข้อแม้

“ฉันตกลง”

“หา!” หลินเมิ่งแปลกใจจนอ้าปากค้าง เธอแข็งใจที่จะพูดเรื่องนี้กับหรงหลิง จริงๆ แล้วเดิมทีเธอก็ไม่ได้มีความหวังอะไรมากนัก ถึงได้พูดเรื่องนี้กับเขาอย่างอึกๆ อักๆ เมื่อถูกสายตาแหลมคมของหรงหลิงจ้องมองราวกับจะทิ่มแทงเข้ามานั้น เธอก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองจะไม่มีที่ยืน

บทที่13-น่าอายชะมัด

“อือ เอว......”

หลินเมิ่งพึมพำออกมาเสียงต่ำ รู้สึกว่าเอวของตัวเองแทบจะหักออกจากกันแล้ว! เมื่อขยับเพียงนิดเดียว ก็รู้สึกว่ากล้ามเนื้อจะเคล็ดไปหมด

เมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืนนั้น หลินเมิ่งก็พึมพำออกมาต่ำๆ อีกครั้ง เธอแทบอยากจะหารูสักรูหนึ่งแล้วมุดเข้าไป แล้วหลังจ

บทที่14-สร้อยคอ

หลินเมิ่งหยิบสร้อยคอออกมาจากในลิ้นชัก แล้วค่อยๆ ถือมันอย่างระมัดระวัง ส่งไปที่ด้านหน้าของหรงหลิง

“นี่ ให้คุณค่ะ”

หรงหลิงรู้สึกขำเป็นอย่างมาก เขาจะอยากได้สร้อยคอนี่ไปทำไมกัน! เขารับสร้อยคอเส้นนั้นมา แล้วตบลงหน้าขาของตัวเองเบาๆ พร้อมกับสั่งว่า “มานี่ นั่งตรงนี้”