บทที่11-ขอความช่วยเหลือ

หลินเมิ่งกำลังนอนหลับกลางวัน แต่ก็ไม่ได้หลับลึกนัก หลังจากที่ทานข้าวกลางวันกับหรงหลิงเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็ถูกเขาพาไปนอนราวกับลูกแมวน้อย แต่ตัวเขาเองนั้นกลับออกไปแล้ว และก็ไม่รู้ว่าออกไปทำอะไร หลินเมิ่งที่ยังตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า จนถึงตอนนี้ในใจของเธอก

บทที่12-มีข้อแม้

“ฉันตกลง”

“หา!” หลินเมิ่งแปลกใจจนอ้าปากค้าง เธอแข็งใจที่จะพูดเรื่องนี้กับหรงหลิง จริงๆ แล้วเดิมทีเธอก็ไม่ได้มีความหวังอะไรมากนัก ถึงได้พูดเรื่องนี้กับเขาอย่างอึกๆ อักๆ เมื่อถูกสายตาแหลมคมของหรงหลิงจ้องมองราวกับจะทิ่มแทงเข้ามานั้น เธอก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองจะไม่มีที่ยืน

บทที่13-น่าอายชะมัด

“อือ เอว......”

หลินเมิ่งพึมพำออกมาเสียงต่ำ รู้สึกว่าเอวของตัวเองแทบจะหักออกจากกันแล้ว! เมื่อขยับเพียงนิดเดียว ก็รู้สึกว่ากล้ามเนื้อจะเคล็ดไปหมด

เมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืนนั้น หลินเมิ่งก็พึมพำออกมาต่ำๆ อีกครั้ง เธอแทบอยากจะหารูสักรูหนึ่งแล้วมุดเข้าไป แล้วหลังจ