บทที่ 45 ขอโทษที่ฉันรักเธอ

จารวีลืมตาตื่นขึ้นมา ในตาของเธอเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเจ็บปวด

จู่ๆเธอก็ดึงสายน้ำเกลือออกจากมือของตนเอง และเดินเท้าเปล่าลงจากเตียงคนไข้

ยศพลหันกลับมา พร้อมกับยื่นมือไปคว้าเอวเธอไว้ได้ทัน

“จารวี เธอทำบ้าอะไรเนี่ย?”

จารวีท่าทางเหมือนกำลั

บทที่ 46 จูบร้อนแรงอย่างไม่ขาดสาย

หลังจากผ่านเหตุการณ์ร้ายๆต่างๆ อารมณ์ขุ่นหมองในใจที่ถูกสะสมไว้มานานในที่สุดก็ถูกปลดปล่อยแล้ว

จารวีรู้สึกถึงความผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อน

เธอเขยิบลุกขึ้นมานั่งบนโซฟา หยิบเสื้อเชิ้ตของยศพลมาปิดที่ร่างกายอย่างเขินอาย

ยศพลนุ่งผ

บทที่ 47 ค่ำคืนที่แสนโรแมนติก

จารวีวุ่นอยู่กับการจัดวางเทียนอยู่ที่ระเบียง เมื่อตอนเช้าเธอไม่ทันระวังทำให้เขาไม่พอใจ มื้อนี้ก็ถือเป็นการไถ่โทษแล้วกัน

จุดเทียนเสร็จ จารวีก็นั่งลงที่เก้าอี้โซฟา มองไปในค่ำคืนที่ว่างเปล่า

ก็เห็นแสงของดวงดาวเส้นหนึ่งถูกวาดลงมาในยามราตรี แสงสว่างเ