บทที่ 43

บทที่43 ปล่อยฉันนะ “ไอ้คนสารเลว”

บ้านของอังคณาห่างจากโรงเรียนไม่มากนัก จารวีคุยโทรศัพท์พลางเดินอ้อมมายังหน้าประตูโรงเรียน เธอมองเห็นรถของนิรันจอดอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่พอดี

จารวีโบกมือลาให้อังคณาแล้วจึงก้าวขึ้นรถ ในมือถือโทรศัพท์พรางเอ่ยกับปลายสาย

“โอเค ตอนนี้ฉันอยู่ปารีส เ

บทที่ 44

บทที่44 ความเป็นจริงของเหตุการณ์นองเลือด

จารวีรู้ดีว่าถ้ายาเข็มนี้ถูกฉีดเข้าไป ยุพินก็คงจะหลับไปอีกครั้ง

ไม่ได้! การมาของเธอครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย เธอจะไม่ยอมเสียโอกาสนี้ไปเด็ดขาด

เธอรีบพุ่งเอาตัวเองเข้าไปขวางพยาบาลไว้

“คุณพยาบาลคะ ฉันขอร้องเถอะค่ะอย่าเ

บทที่ 45

ขอโทษที่ฉันรักเธอ

จารวีลืมตาตื่นขึ้นมา ในตาของเธอเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเจ็บปวด

จู่ๆเธอก็ดึงสายน้ำเกลือออกจากมือของตนเอง และเดินเท้าเปล่าลงจากเตียงคนไข้

ยศพลหันกลับมา พร้อมกับยื่นมือไปคว้าเอวเธอไว้ได้ทัน

“จารวี เธอทำบ้าอะไรเนี่ย?”

จารวีท่าทางเหมือนกำ