บทที่ 26 อย่ามาหลงตัวเองขนาดนี้

แสงจันทร์สาดส่องให้เห็นใบหน้าเล็ก ๆของจารวีที่เต็มไปด้วยน้ำตาและมีท่าทางที่ตกใจกลัว ยศพลเข้ามาประคองจารวีอย่างรวดเร็ว“เธอนี่โง่จริงเลย มาถึงนี่ได้ยังไง? น้ำเข้าสมองหมดแล้วรึไง?”

พอตำหนิเสร็จก็ถามขึ้นมาทันทีว่า“ไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ย?”

จารวียก

บทที่ 27 ปล่อยฉันนะไอ้สารเลว

“จารวี อย่าให้ฉันต้องใช้กำลังกับเธอเลย…”

ยศพลมองจารวีด้วยสายตาที่ชั่วร้ายมาก ๆ“พี่มนต์ ฉันอยากจะรู้จริง ๆว่ามันหมายความว่าอะไร?”

จารวีนิ่งอึ้งไป เธอนึกไม่ถึงเลยว่ายศพลจะยังจำชื่อนี้ได้

ผู้ชายคนนี้ ทั้งโหดเหี้ยมอัมหิตทั้งหน้าด้านไร้ยางอาย แล

บทที่ 28 ผู้หญิงที่หัวดื้อ

จารวีนั่งพิงโคนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ให้กำลังใจตัวเองสักครึ่งวัน สุดท้ายก็รวบรวมความกล้าเดินตรงไปที่ห้องรักษาความปลอดภัย

ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย ก็แค่ไปถามเขาว่าประธานบริษัทอยู่รึเปล่าก็แค่นั้น แล้วค่อยถามเรื่อยเปื่อยว่าท่านประธานพักอยู่ที่ไหน ง่ายๆแค่นี้เอง