บทที่ 141 ฉันแค่อยากอยู่คนเดียว

จารวีทานอาหารมื้อนี้อย่างช้าๆ เธอละเลียดลิ้มชิมรส จริงๆแล้วอาหารเหล่านี้อาจไม่ใช่เพราะรสชาติที่ดีเพียงอย่างเดียว แต่เพราะว่าเมนูเหล่านี้ล้วนเป็นเมนูที่เธอชอบทานเมื่อตอนยังเป็นเด็ก ความทรงจำของเธอถูกจดจำว่าอย่างนั้น เมื่อโตขึ้นก็ย้อนกลับไปคิดถึงรสชาติที่ค

บทที่ 142 พวกเราจะทำผิดต่อไปไม่ได้แล้ว

ณ บ้านโพธิ์ที่สูง ถิรพลประสานมือเข้าด้วยกัน พลางมองไปยังจารวีที่เพิ่งกลับมา เขาผิวปากอย่างอารมณ์ดี

" ว่าไงคนสวย ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ!”

หลังจากเอ่ยจบเค้าก็กลางวงแขนทั้งสองข้างออก กำลังเตรียมตัวที่จะอบกอดเธออย่างกระตือรือร้นก็ถูกย

บทที่ 143 เข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง

สายตาของจารวีสบเข้ากลับนัยน์ตาห่วงใยของยศพล เธอรีบเบือนหน้าหนีอย่างเจ็บปวด เธอไม่อยากจะมองเขา

เสียงฝีเท้าของเขาก้าวเข้ามาอย่างหนักแน่น ยศพลหยุดยืนอยู่ที่ข้างเตียง จารวีหลับตาลง แต่ก็ยังรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิในดวงตาของเขา

ทันใดนั้นมือหนาก็กอบกุมมื