บทที่ 139 จริง ๆ แล้วเธอกับเขาหรือเธอกับฉันกันแน่

ยศพลถูกไฟแห่งความโกรธแผดเผา ทำให้เขาลืมไปว่าที่นี่คือสถานีตำรวจโดยสิ้นเชิง เขาแค่คิดจะทำให้มนต์ตรีลุกขึ้นมาไม่ได้อีก

มนต์ตรีก็ไม่ได้กินหญ้า เขาหลบหลีกการโจมตีของยศพลได้อย่างยืดหยุ่น เขาถอยหลังไปสองสามก้าว แล้วตะโกนออกมาสองสามคำ

บทที่ 140 คุณและฉัน

มนตรีต์เอ่ยออกมานับครั้งไม่ถ้วน หลังจากที่เขาพาจารวีกลับบ้าน ก็นัดให้อังคณามา เขารู้ดีว่าถ้าหากเขาและเธออยู่กันตามลำพัง จะทำให้จารวีรู้สึกไม่สบายใจ

ณ ห้องรับแขกของบ้านมนต์ตรี อังคณาคุยกับจารวีอยู่บนโ

บทที่ 141 ฉันแค่อยากอยู่คนเดียว

จารวีทานอาหารมื้อนี้อย่างช้าๆ เธอละเลียดลิ้มชิมรส จริงๆแล้วอาหารเหล่านี้อาจไม่ใช่เพราะรสชาติที่ดีเพียงอย่างเดียว แต่เพราะว่าเมนูเหล่านี้ล้วนเป็นเมนูที่เธอชอบทานเมื่อตอนยังเป็นเด็ก ความทรงจำของเธอถูกจดจำว่าอย่างนั้น เมื่อโตขึ้นก็ย้อนกลับไปคิดถึงรสชาติที่ค