บทที่ 53 กรินทร์จะไปศึกษาต่อต่างประเทศ

คนที่ควบคุมความโศกเศร้า คือเธอหรือเขา มันไม่ใช่ความรัก เเต่มันกลับเศร้ามาก เธอคาดหวังว่าเขาไม่ไปจะได้เปล่า ปรากฎว่า เธอก็เป็นคนที่โลภเหมือนกัน

ณิชาเป็นเเฟนของกรินทร์เเล้ว ดูรวมเเล้วในเพื่อนร่วมชั้นนั้นไม่ได้หัวเราะเยาะเธอ บางคนชมเชยอย่างจงใจ แต่การด่า

บทที่ 54 ณิชาหายไปเเล้ว

เต่านั้นหมอบอยู่ในเปลือกหอย เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเผชิญกับอันตรายจากภายนอก แล้วเธอก็ซ่อนตัวอยู่ใต้ต้นแพร์ ดังนั้นเธอจึงสามารถปลดปล่อยอารมณ์ของเธอออกมาได้

ณิชาวางส้มไว้บนโต๊ะ เเล้วออกไปอย่างเงียบๆ

ไม่มีอารมณ์ที่จะอยู่ในบ้านดอกไม้แก้ว อากาศอบอุ่นที่ไม่มีออกซิเจนไห

บทที่ 55 แสงสว่างแห่งสวรรค์

*ไม่มีสีอื่นในบนสวรรค์ มีเเค่เพียงสีขาวที่บริสุทธิ์ ด้วยแสงอ่อน ๆ

ดับความมืด แสงสีขาวก็เหมือนลูกบอล และขยายใหญ่เข้าไปในดวงตา จนกว่ามันจะถูกห่อหุ้มอย่างสมบูรณ์

หัวใจยังคงลอยอยู่ และในวินาทีต่อมาฉันก็พบที่หลบภัย แม้ว่าจะรู้ว่า นี่ไม่ใช่พื้นดินที่สามารถอยู่ได