บทที่ 52 ณิชานิมมานเผชิญหน้ากับผลิตา

*ใครเศร้า ใครโกรธ ใครตำหนิตัว เเล้วใครภาคภูมิใจ เเล้วใครเอาความเกลียดปลูกฝังไว้

มือไว้ในกระเป๋า เขาหันตัวอย่างสง่างาม ในดวงตานั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เมื่อเเสงพระอาทิตย์ในตอนเช้าส่องมาในใบหน้าของเขา ทุกคนไม่สามารถจับตาดูได้ หมอกผมสีลินินปิดกั้นดว

บทที่ 53 กรินทร์จะไปศึกษาต่อต่างประเทศ

คนที่ควบคุมความโศกเศร้า คือเธอหรือเขา มันไม่ใช่ความรัก เเต่มันกลับเศร้ามาก เธอคาดหวังว่าเขาไม่ไปจะได้เปล่า ปรากฎว่า เธอก็เป็นคนที่โลภเหมือนกัน

ณิชาเป็นเเฟนของกรินทร์เเล้ว ดูรวมเเล้วในเพื่อนร่วมชั้นนั้นไม่ได้หัวเราะเยาะเธอ บางคนชมเชยอย่างจงใจ แต่การด่า

บทที่ 54 ณิชาหายไปเเล้ว

เต่านั้นหมอบอยู่ในเปลือกหอย เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเผชิญกับอันตรายจากภายนอก แล้วเธอก็ซ่อนตัวอยู่ใต้ต้นแพร์ ดังนั้นเธอจึงสามารถปลดปล่อยอารมณ์ของเธอออกมาได้

ณิชาวางส้มไว้บนโต๊ะ เเล้วออกไปอย่างเงียบๆ

ไม่มีอารมณ์ที่จะอยู่ในบ้านดอกไม้แก้ว อากาศอบอุ่นที่ไม่มีออกซิเจนไห