บทที่ 54 ณิชาหายไปเเล้ว

เต่านั้นหมอบอยู่ในเปลือกหอย เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเผชิญกับอันตรายจากภายนอก แล้วเธอก็ซ่อนตัวอยู่ใต้ต้นแพร์ ดังนั้นเธอจึงสามารถปลดปล่อยอารมณ์ของเธอออกมาได้

ณิชาวางส้มไว้บนโต๊ะ เเล้วออกไปอย่างเงียบๆ

ไม่มีอารมณ์ที่จะอยู่ในบ้านดอกไม้แก้ว อากาศอบอุ่นที่ไม่มีออกซิเจนไห

บทที่ 55 แสงสว่างแห่งสวรรค์

*ไม่มีสีอื่นในบนสวรรค์ มีเเค่เพียงสีขาวที่บริสุทธิ์ ด้วยแสงอ่อน ๆ

ดับความมืด แสงสีขาวก็เหมือนลูกบอล และขยายใหญ่เข้าไปในดวงตา จนกว่ามันจะถูกห่อหุ้มอย่างสมบูรณ์

หัวใจยังคงลอยอยู่ และในวินาทีต่อมาฉันก็พบที่หลบภัย แม้ว่าจะรู้ว่า นี่ไม่ใช่พื้นดินที่สามารถอยู่ได

บทที่ 56 ไม่ทันพูดลาก่อนก่อนจะจากลา

�รทำให้การเดินทางครั้งต่อไปดีขึ้น

น้ำตาไม่ใช่ความเศร้าในใจ เพียงเเค่อยากทิ้งร่องรอยไว้ในใจของเธอ

“ไม่ได้” กสิณเดินเคียงข้างเขาด้วยใบหน้าที่โหดเยี่ยมพร้อมกับสิ่งที่ไม่สามารถปิดกั้นไว้

“เพราะอะไรกัน?” เเล้วกรินทร์ก็หันตัวไป เเล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า