บทที่ 212 ไปอเมริกา

หัวใจสามารถอยู่ใกล้ได้ และก็สามารถอยู่ห่างไกลสุดฟ้าได้

เขายิ้มบาง ดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับ

เขาโศกเศร้า ดวงตาเย็นชาแข็งกร้าว

เธออยู่สูงหลายพันฟุต รู้สึกว่าหัวใจกำลังถูกแรงดึง

ชาลิสาวางสายโทรศัพท์มือถือแล้วเดินเข้าไปข้างใน

“คุณอยากให้ฉันทำอะไรฉันก

บทที่ 213 บ้านพักตากอากาศสุดหรูอันน่าทึ่ง

คราวนี้ เธอเห็นความอ่อนแอของเขา

เหมือนเด็กที่ไม่สามารถทนต่อพายุได้ ซ่อนอยู่ในผ้าห่อเพื่อดูดซับความอบอุ่นที่อ่อนแอ

โอบกอดก็ตาย วางมันลงก็ตาย

ณิชาเดินไปหาเธอ ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ “ลิสา สวัสดีค่ะ”

ชาลิสาเอากระเป๋าในมือของเธอไป ไม่มีการแส

บทที่ 214 ไม่มีใครสมควรตายเพื่อใคร

การเลิกกันด้วยดีสามารถเก็บเป็นความทรงจำที่ดีได้ การต่อสู้กับความตายมันก็แค่ความรู้สึกที่บริสุทธิ์ของการต้องการการเปลี่ยนแปลง

เธอบอกว่าไม่มีใครสมควรตายเพื่อใคร

เขายิ้มอย่างสดใส มันคุ้มค่า

กรินทร์ลืมตาขึ้น แสงที่ส่องมาราวกับอยู่ในทะเลสาบที่ตายแล้