บทที่ 213 บ้านพักตากอากาศสุดหรูอันน่าทึ่ง

คราวนี้ เธอเห็นความอ่อนแอของเขา

เหมือนเด็กที่ไม่สามารถทนต่อพายุได้ ซ่อนอยู่ในผ้าห่อเพื่อดูดซับความอบอุ่นที่อ่อนแอ

โอบกอดก็ตาย วางมันลงก็ตาย

ณิชาเดินไปหาเธอ ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ “ลิสา สวัสดีค่ะ”

ชาลิสาเอากระเป๋าในมือของเธอไป ไม่มีการแส

บทที่ 214 ไม่มีใครสมควรตายเพื่อใคร

การเลิกกันด้วยดีสามารถเก็บเป็นความทรงจำที่ดีได้ การต่อสู้กับความตายมันก็แค่ความรู้สึกที่บริสุทธิ์ของการต้องการการเปลี่ยนแปลง

เธอบอกว่าไม่มีใครสมควรตายเพื่อใคร

เขายิ้มอย่างสดใส มันคุ้มค่า

กรินทร์ลืมตาขึ้น แสงที่ส่องมาราวกับอยู่ในทะเลสาบที่ตายแล้

บทที่ 215 ความเข้าใจผิดของกสิณ

ความเงียบคือความสำเร็จหลังจากวันรุ่งขึ้น เพราะถูกคนปิดปาก ผ่านช่วงเวลาไปนานเท่านาน

สิ่งที่อยากจะพูดก็พูดไม่ได้ ดังนั้นจึงไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว

มันเหมือนกับว่าพวกเขากำลังเล่นสงครามชักเย่อ

พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อที่จะทำให้อีกฝ่ายเปลี่ยนความคิด