บทที่ 211 สายเรียกเข้าจากทางไกล

บทลงโทษที่ทำร้ายจิตใจคนได้มากที่สุดไม่ใช่การเอามีดไปปักที่อกของเขา แต่คือการที่เอาแผลของตัวเอง ให้เธอได้เห็นว่าเขาเจ็บแค่ไหน

การที่เดินออกมาจากในห้องและปิดประตูใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งนาทีเท่านั้น แต่ถ้าจะออกจากชีวิตของเขาต้องใช้เวลาทั้งชีวิต

เธอดึงผ้าห่มมา

บทที่ 212 ไปอเมริกา

หัวใจสามารถอยู่ใกล้ได้ และก็สามารถอยู่ห่างไกลสุดฟ้าได้

เขายิ้มบาง ดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับ

เขาโศกเศร้า ดวงตาเย็นชาแข็งกร้าว

เธออยู่สูงหลายพันฟุต รู้สึกว่าหัวใจกำลังถูกแรงดึง

ชาลิสาวางสายโทรศัพท์มือถือแล้วเดินเข้าไปข้างใน

“คุณอยากให้ฉันทำอะไรฉันก

บทที่ 213 บ้านพักตากอากาศสุดหรูอันน่าทึ่ง

คราวนี้ เธอเห็นความอ่อนแอของเขา

เหมือนเด็กที่ไม่สามารถทนต่อพายุได้ ซ่อนอยู่ในผ้าห่อเพื่อดูดซับความอบอุ่นที่อ่อนแอ

โอบกอดก็ตาย วางมันลงก็ตาย

ณิชาเดินไปหาเธอ ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ “ลิสา สวัสดีค่ะ”

ชาลิสาเอากระเป๋าในมือของเธอไป ไม่มีการแส