บทที่ 208 การปรากฏตัวของกสิณ

เหมือนว่าเธอกำลังลอยอยู่บนทะเลคนเดียว ฟ้าก็มืด น้ำทะเลก็เย็นยะเยือก

เธอนั่งอยู่บนทะเล ดูเงาะสะท้อนจากน้ำทะเล เศร้าโศกอย่างมาก

ซวยแล้ว ณิชาถอยหลัง เธอคิดวิธีหนีอยู่ในใจ

พวกอันธพาลพวกนั้นสำรวจแล้วว่าในตัวเธอไม่มีที่ไหนใส่โทรศัพท์ไว้ พร้อมกับท่าทางหวาดก

บทที่ 209 คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเก่งขนาดนี้

ในใจ ทั้งรังเกียจ และอบอุ่น

มันแปลกมาก ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าควรจะทำตัวยังไงดี ควรจะทำหน้านิ่ง หรือว่าควรจะขอบคุณเขาดี

เธอไม่รู้ว่าควรจะเข้าไปใกล้เขา หรือถอยห่างออกจากเขา

“พูดอีกก็ถูกอีก พี่ใหญ่ พวกผมเชื่อพี่” พวกขี้ขลาดกลับมามั่นใจขึ้นอีกค

บทที่ 210 ความคิดไม่เหมือนกัน แต่ปวดร้าวเหมือนกัน

บางทีสิ่งที่ตรงข้ามกับคำว่าผิดก็ไม่ใช่คำว่าถูกเสมอไป ความรู้สึกของคนเราก็ไม่ได้เปลี่ยนได้ง่ายขนาดนั้น ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับอารมณ์และความรู้สึก

อารมณ์ของคนเรานั้นมันช่างซับซ้อนและไม่ได้มีรูปแบบที่ชัดเจน ไม่ว่าจะผิดหรือถูก เราก็ยังรู้สึกปวดใจ