บทที่ 209 คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเก่งขนาดนี้

ในใจ ทั้งรังเกียจ และอบอุ่น

มันแปลกมาก ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าควรจะทำตัวยังไงดี ควรจะทำหน้านิ่ง หรือว่าควรจะขอบคุณเขาดี

เธอไม่รู้ว่าควรจะเข้าไปใกล้เขา หรือถอยห่างออกจากเขา

“พูดอีกก็ถูกอีก พี่ใหญ่ พวกผมเชื่อพี่” พวกขี้ขลาดกลับมามั่นใจขึ้นอีกค

บทที่ 210 ความคิดไม่เหมือนกัน แต่ปวดร้าวเหมือนกัน

บางทีสิ่งที่ตรงข้ามกับคำว่าผิดก็ไม่ใช่คำว่าถูกเสมอไป ความรู้สึกของคนเราก็ไม่ได้เปลี่ยนได้ง่ายขนาดนั้น ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับอารมณ์และความรู้สึก

อารมณ์ของคนเรานั้นมันช่างซับซ้อนและไม่ได้มีรูปแบบที่ชัดเจน ไม่ว่าจะผิดหรือถูก เราก็ยังรู้สึกปวดใจ

บทที่ 211 สายเรียกเข้าจากทางไกล

บทลงโทษที่ทำร้ายจิตใจคนได้มากที่สุดไม่ใช่การเอามีดไปปักที่อกของเขา แต่คือการที่เอาแผลของตัวเอง ให้เธอได้เห็นว่าเขาเจ็บแค่ไหน

การที่เดินออกมาจากในห้องและปิดประตูใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งนาทีเท่านั้น แต่ถ้าจะออกจากชีวิตของเขาต้องใช้เวลาทั้งชีวิต

เธอดึงผ้าห่มมา