บทที่170 ความเอาใจใส่ของกสิณ

ความเอาใจใส่ของเขา มาอย่างเงียบๆ ด้วยความห่วงใย แต่ไม่อยากให้เธอรู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอ

ดังนั้นเธอจึงแกล้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลย เพราะเธอทำได้แค่แกล้ง

กรินทร์ดูแลเธอทั้งคืน ตลอดคืนเปลี่ยนอาหารเสริมไปสามครั้ง จนตอนตีห้าก็ระงับอาหารเสริม เขาฝืนร่างกายไม่ไหวแล้วจึง

บทที่171 กสิณกับณิชาทานอาหารกลางวันด้วยกัน

ระยะทางที่ไกลที่สุดในโลกไม่ใช่ระหว่างความตายกับความตาย และฉันนั่งอยู่ข้างๆคุณ คุณถามฉันว่าฉันรักคุณไหม ฉันยิ้มและพูดว่า ฉันไม่รัก

หัวใจเข้าใกล้ จ่ออยู่ที่พื้น เงียบงันแห้งผาก อยู่ด้วยกันอย่างเจ็บปวด แยกจากกันก็เจ็บปวด

ไม่นะ ไม่ได้ เธอส่ายหน้า

บทที่ 172 ณิชาและกสิณตกลงไปในน้ำ

ธรรมชาตินั้นมหัศจรรย์จริง ๆ มีหลายสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายด้วยวิทยาศาสตร์ได้

แสงสีทองของทะเลสาบและน้ำวนของแม่น้ำที่สงบนิ่งก่อนหน้านั้นไม่สามารถอธิบายโดยวิทยาศาสตร์ได้ แต่มันเกิดขึ้นจริงต่อหน้าแล้ว

เปิดไฟล์วิดีโอขึ้นมา ณิชากดเปิดขึ้นมา ภาพสลัว ตัวเธอลุกขึ