บทที่171 กสิณกับณิชาทานอาหารกลางวันด้วยกัน

ระยะทางที่ไกลที่สุดในโลกไม่ใช่ระหว่างความตายกับความตาย และฉันนั่งอยู่ข้างๆคุณ คุณถามฉันว่าฉันรักคุณไหม ฉันยิ้มและพูดว่า ฉันไม่รัก

หัวใจเข้าใกล้ จ่ออยู่ที่พื้น เงียบงันแห้งผาก อยู่ด้วยกันอย่างเจ็บปวด แยกจากกันก็เจ็บปวด

ไม่นะ ไม่ได้ เธอส่ายหน้า

บทที่ 172 ณิชาและกสิณตกลงไปในน้ำ

ธรรมชาตินั้นมหัศจรรย์จริง ๆ มีหลายสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายด้วยวิทยาศาสตร์ได้

แสงสีทองของทะเลสาบและน้ำวนของแม่น้ำที่สงบนิ่งก่อนหน้านั้นไม่สามารถอธิบายโดยวิทยาศาสตร์ได้ แต่มันเกิดขึ้นจริงต่อหน้าแล้ว

เปิดไฟล์วิดีโอขึ้นมา ณิชากดเปิดขึ้นมา ภาพสลัว ตัวเธอลุกขึ

บทที่ 173 วังทองคำใต้น้ำที่น่าเหลือเชื่อ

ในโลกที่มหัศจรรย์นี้ ทุกสิ่งถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีทองอร่าม

น้ำไหลผ่านส่วนบนสุด แต่กลับไม่หยดลงมา พวกเขาตายไม่ขาดอากาศหายใจ แต่อาจจะอดอาหารตายแทน

กรินทร์ขับรถไปทั่วเกาะตามหา ไม่เว้นไว้แม้แต่มุมเดียว ไม่รู้ว่าอาอยู่ที่ไหนด้วย พวกเขาจะอยู่ด้วยกันไหม