บทที่ 131 กสิณมารับเธอจริงๆตอนเลิกเรียน

พระอาทิตย์และพระจันทร์ ที่ส่องแสงกระจาย

ต่างกันที่พระอาทิตย์ทำให้อบอุ่นใจแต่พระจันทร์ ถึงแม้จะเป็นดาวที่สว่างที่สุด ในความมืดรอบสี่ทิศ ส่องประกายให้กับผู้คน แต่กลับไม่ทำให้คนอบอุ่นใจ

ใจของณิชารู้สึกซาบซึ้ง

“ฉันรับปากจะไม่ให้ตัวเองตกอยู่ในอ

บทที่ 132 ทะเลในตอนกลางคืน

ทะเล เธอคิดว่ามันอยู่ไกลมาก

มันเป็นเรื่องจริงที่ปรากฏต่อหน้าต่อตา เหมือนกับเขา มันเป็นความจริงทั้งหมด

ภากรมักได้ยินคุณย่าและเพื่อนบ้านพูดถึงคฤหาสน์ของท่านกสิณแห่งบริษัทตระกูลอรียาสกุลเสมอ

เรื่องเล่าลือของเขาเป็นที่แพร่หลายในหมู่บ้าน เป็นคนที่เขาเลื่อมใ

บทที่ 133 หัวใจและหัวใจ พบกันอย่างเปิดเผยเป็นครั้งแรก

สายลม ปัดเป่าช่วงปีที่ผ่านให้สลายไป

ส่งผ่านหยาดหยดน้ำตาและความเจ็บปวด มองดูความเหงาที่ห่างไกล ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา

มีบางอย่างสามารถลืมได้ มีบางอย่างสามารถจำได้ มีบางอย่างที่ไม่มีอำนาจพอที่จะทำได้ หนีไม่พ้นความเจ็บปวด

ถอดชุดส