บทที่ 124 เจอกันในร้านราเมง

เพราะโลกเล็กเกินไป หรือมีกรรมมากเกิน

ในใจพวกเขาได้ปล่อยเทมันไปช้าช้า เหมือนกับเนื้อเพลงที่ร้อง เมื่อเหนื่อยล้าเกินไปกับความรัก ฝันที่สั้นเกินไปไร้คำตอบ มันไม่สามารถบอกอย่างตรงไปตรงได้ จะให้เอาคนที่อยู่ในก้นบึ้งของใจออกไป มันเจ็บปวดและยากเย็น

แท้จริงแล้วเธอไ

บทที่ 125 ความรักดูเหมือนจะมั่นคง

บางเรื่องราว ดูเหมือนว่าจะลืมเลือนไปแล้ว คนบางคน ดูเหมือนไม่อยากที่จะรักเลย

ความสุขดูเหมือนกำลังเกิดขึ้น จะเป็นฟ้าหลังฝนจริงใช่มั้ย?

มีคนบอกไว้ ก่อนแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ มันเกิดความเงียบขึ้นเป็นพิเศษ

ณิชาก้มหน้าก้มตากินราเมงจนหมดถ้วย แต่ยังไม่เห็น

บทที่ 126 ติดในลิฟท์กับกสิณ

รักกับเกลียด อธิบายยากที่ในโลกนี้ รักคือก่อนที่จะเกลียด เกลียดคือต่อเนื่องมาจากรัก

“อะไรนะ แอบหนีมา?” ณิชาตกใจพูดไม่ออก “พี่รีบกลับไปเถอะ เดี๋ยวเขาจะหาพี่ไม่เจอ จะแย่เอานะ”

กรินทร์ไม่สนใจ จับมือเธอแน่น เดินไปข้างหน้า “ซื่อบื้อ ใน 3ชั่วโมงนี้ไม่มีฉากของฉัน