บทที่ 125 ความรักดูเหมือนจะมั่นคง

บางเรื่องราว ดูเหมือนว่าจะลืมเลือนไปแล้ว คนบางคน ดูเหมือนไม่อยากที่จะรักเลย

ความสุขดูเหมือนกำลังเกิดขึ้น จะเป็นฟ้าหลังฝนจริงใช่มั้ย?

มีคนบอกไว้ ก่อนแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ มันเกิดความเงียบขึ้นเป็นพิเศษ

ณิชาก้มหน้าก้มตากินราเมงจนหมดถ้วย แต่ยังไม่เห็น

บทที่ 126 ติดในลิฟท์กับกสิณ

รักกับเกลียด อธิบายยากที่ในโลกนี้ รักคือก่อนที่จะเกลียด เกลียดคือต่อเนื่องมาจากรัก

“อะไรนะ แอบหนีมา?” ณิชาตกใจพูดไม่ออก “พี่รีบกลับไปเถอะ เดี๋ยวเขาจะหาพี่ไม่เจอ จะแย่เอานะ”

กรินทร์ไม่สนใจ จับมือเธอแน่น เดินไปข้างหน้า “ซื่อบื้อ ใน 3ชั่วโมงนี้ไม่มีฉากของฉัน

บทที่ 127 ความรักความแค้นที่เกี่ยวพันกัน

มันแตกละเอียดเกินไป หมดปัญญาที่จะเอาเชื่อมต่อให้เหมือนเมื่อก่อนได้

ถูกผลักลงหน้าผาด้วยมือของเขาอย่างช้าช้า เขาทำลายสิ่งสวยงามทั้งหมดที่เพิ่งจะสร้างขึ้นมา

ถ้าหากมาเกิดใหม่ยังมีเขา อย่างนั้นเธอขอภาวนาอย่าได้มาเกิด ภาวนาขอให้หายไปตลอดกาล

“ไม