บทที่ 123

ความรู้สึกสยองขวัญที่ภวิศมอบให้ณิชา

คนที่เคยดูหนังผีจะรู้ดีว่า ความรู้สึกสยองขวัญที่แท้จริงคือกลัวจนเข้ากระดูกดำ

ในสายตาเธอ ภวิศไม่ต่างอะไรกับพวกปีศาจฆ่าคนแล้ว บางครั้งสัญญาณของผู้หญิงก็เป็นอะไรที่แม่น

“เธอรักกรินทร์?”

จู่ๆใจของเขาก็รู้สึกเหมือนโดนอะไรแทงเข้าไปอย่างแ

บทที่ 124

เจอกันในร้านราเมง

เพราะโลกเล็กเกินไป หรือมีกรรมมากเกิน

ในใจพวกเขาได้ปล่อยเทมันไปช้าช้า เหมือนกับเนื้อเพลงที่ร้อง เมื่อเหนื่อยล้าเกินไปกับความรัก ฝันที่สั้นเกินไปไร้คำตอบ มันไม่สามารถบอกอย่างตรงไปตรงได้ จะให้เอาคนที่อยู่ในก้นบึ้งของใจออกไป มันเจ็บปวดและยากเย็น

แท้จริงแล้วเธ

บทที่ 125

ความรักดูเหมือนจะมั่นคง

บางเรื่องราว ดูเหมือนว่าจะลืมเลือนไปแล้ว คนบางคน ดูเหมือนไม่อยากที่จะรักเลย

ความสุขดูเหมือนกำลังเกิดขึ้น จะเป็นฟ้าหลังฝนจริงใช่มั้ย?

มีคนบอกไว้ ก่อนแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ มันเกิดความเงียบขึ้นเป็นพิเศษ

ณิชาก้มหน้าก้มตากินราเมงจนหมดถ้วย แต่ยังไม่เห