บทที่ 11 คีย์บอร์ดที่เงียบงัน

เปียโนสีขาวตั้งอยู่ตรงหน้าต่าง โน้ตไพเราะถูกขับขานออกมาจากการบรรเลงด้วยปลายนิ้วที่โบยบินของนิมมาน

เธอเล่นอยู่ตรงราวระเบียง เสียงเพลงบรรเลงกำลังเคลื่อนไหวเงียบๆ ในหัวใจ

ฤดูร้อนผ่านไป ฤดูใบไม้ร่วงกำลังจะมา ต่อไปก็ฤดูหนาว

หมุนเวียนเป็นวัฏจักรครั้งแล้ว

บทที่ 12 ถูกตัดผม

เด็กหญิงก็ดี ผู้หญิงก็ดี ความสำคัญของเส้นผมเท่ากับ 10% ของชีวิต

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่ชอบ

เมื่อมันถูกตัดออก และถูกตัดอย่างไร้ความปราณีโดยคนที่ชอบ ความรู้สึกเศร้าเหมือนผมถูกดึงทึ้งถอนรากถอนโคนกับทั้งเนื้อและเลือด

ณิชาเป่าผมจนแห้ง จึงลุกขึ้นยืนกวิ่งกระโดดพลาง

บทที่ 13 มีแขกมาที่บ้าน

*เมื่อความเป็นหญิงสาวซีดจางหายไป ท้ายที่สุดมันก็เหมือนไข่มุกในเปลือกหอยที่ถูกชะล้างออกไป เผยความมันวาวที่มันควรจะมี

สีขาวเหมือนหลอดฟลูออเรสเซนต์ มันสว่างเหมือนแสงโดยตรงจากดวงอาทิตย์

พริบตาเดียวก็ผ่านไปอีกสองปี

นิมมานผมยาวแล้ว และหยิกตามธรรมชาติ ส่วนณิชาย