บทที่ 12 ถูกตัดผม

เด็กหญิงก็ดี ผู้หญิงก็ดี ความสำคัญของเส้นผมเท่ากับ 10% ของชีวิต

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่ชอบ

เมื่อมันถูกตัดออก และถูกตัดอย่างไร้ความปราณีโดยคนที่ชอบ ความรู้สึกเศร้าเหมือนผมถูกดึงทึ้งถอนรากถอนโคนกับทั้งเนื้อและเลือด

ณิชาเป่าผมจนแห้ง จึงลุกขึ้นยืนกวิ่งกระโดดพลาง

บทที่ 13 มีแขกมาที่บ้าน

*เมื่อความเป็นหญิงสาวซีดจางหายไป ท้ายที่สุดมันก็เหมือนไข่มุกในเปลือกหอยที่ถูกชะล้างออกไป เผยความมันวาวที่มันควรจะมี

สีขาวเหมือนหลอดฟลูออเรสเซนต์ มันสว่างเหมือนแสงโดยตรงจากดวงอาทิตย์

พริบตาเดียวก็ผ่านไปอีกสองปี

นิมมานผมยาวแล้ว และหยิกตามธรรมชาติ ส่วนณิชาย

บทที่ 14 เมื่อเด็กหนุ่มรูปงามบังเอิญมาพบกับ “เด็กหนุ่มรูปงาม”

เด็กหนุ่มรูปงามนั่งอยู่บนต้นไม้ ก้มมองใต้ต้นไม้ “เด็กหนุ่มรูปงาม” มีรอยยิ้มที่สดใสปรากฏสู่สายตา เส้นผมและกลีบดอกไม้พลิ้วไหวในสายลม กับการมีกีตาร์บนหลัง

ณิชายืนอยู่ใต้ต้นไม้กับดอกเบญจมาศความหมายของดอกไม้นั้นเป็นตัวแทนของการพบหน้า