บทที่ 10 ปิดภาคฤดูร้อน ที่แสนจะแตกต่าง

สิ่งที่น่าจดจำในวัยเด็กของทุกคน ก็คงจะหนีไม่พ้นช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อน

ปิดเทอมภาคฤดูร้อนครั้งแรกของณิชา ก็คงไม่ต่างอะไรกับแตงโมแตกๆ ที่ส่งกลิ่นหอมหวานพร้อมกับน้ำเเตงโมสีแดงรสหวานชื่นใจ

ฤดูใบไม้ผลิในปีนี้ เป็นปีที่เธอมีความทรงจำที่เปี่ยมไปด้วยควา

บทที่ 11 คีย์บอร์ดที่เงียบงัน

เปียโนสีขาวตั้งอยู่ตรงหน้าต่าง โน้ตไพเราะถูกขับขานออกมาจากการบรรเลงด้วยปลายนิ้วที่โบยบินของนิมมาน

เธอเล่นอยู่ตรงราวระเบียง เสียงเพลงบรรเลงกำลังเคลื่อนไหวเงียบๆ ในหัวใจ

ฤดูร้อนผ่านไป ฤดูใบไม้ร่วงกำลังจะมา ต่อไปก็ฤดูหนาว

หมุนเวียนเป็นวัฏจักรครั้งแล้ว

บทที่ 12 ถูกตัดผม

เด็กหญิงก็ดี ผู้หญิงก็ดี ความสำคัญของเส้นผมเท่ากับ 10% ของชีวิต

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่ชอบ

เมื่อมันถูกตัดออก และถูกตัดอย่างไร้ความปราณีโดยคนที่ชอบ ความรู้สึกเศร้าเหมือนผมถูกดึงทึ้งถอนรากถอนโคนกับทั้งเนื้อและเลือด

ณิชาเป่าผมจนแห้ง จึงลุกขึ้นยืนกวิ่งกระโดดพลาง