บทที่ 46

ไม่นานหลังจากนั้น มิเอลที่ปรากฏตัวขึ้น ณ ห้องรับรองก็แต่งกายอย่างสวยงาม เธอกลั้นหายใจและตั้งใจฟังอยู่เงียบๆ ว่าใครที่เป็นคนสวมใส่ชุดแบบนั้นกันแน่ จึงได้รู้ว่าชุดที่หล่อนใส่อยู่ทั้งหมดนั้น คือของขวัญจากคนที่เป็นเจ้านายของเรน

“ขอโทษที่ต้องทำให้รอนานนะคะ”

“ไม่เลยครับ เป็นผมเองเสียอีกที่มากะทัน

บทที่ 47

“ถูกต้องแล้วค่ะ แต่หากได้เห็นพวกเขากำลังกรีดร้องต่อหน้ารูปปั้นของท่านเอง… น่าจะทรงยินดีไม่ใช่น้อยเลยนะคะ”

มิเอลขมวดคิ้วมุ่น

ช่างน่าสุขใจอะไรปานนี้! นี่คือสีหน้าที่เหมาะกับหญิงผู้โง่เขลาอย่างหล่อนที่สุดแล้ว หล่อนก็ควรรู้ที่ของตัวเองบ้าง

มิเอลยังคิดว่าความเห็นที่ตัวเองเสนอนั้นยอดเยี่ยมอยู่ได้

บทที่ 48

* * *

ไม่มีเรื่องราวเกี่ยวกับเรนอยู่ในจดหมายตอบกลับจากออสการ์ เธอไม่รู้ว่าเขาจงใจเลี่ยงหรือไม่สนใจกันแน่ แต่เธอไม่สามารถกล่าวถึงเรนเป็นครั้งที่สองได้ ดังนั้นเรื่องราวของเรนจึงหายออกจากจดหมายที่เธอคุยกับเขาไปเองโดยปริยาย ทั้งที่เธออุตส่าห์หวังให้เขาใส่ใจแท้ๆ

เธอใช้เวลาในช่วงฤดูหนาวหมดไปกับกา