บทที่ 47

“ถูกต้องแล้วค่ะ แต่หากได้เห็นพวกเขากำลังกรีดร้องต่อหน้ารูปปั้นของท่านเอง… น่าจะทรงยินดีไม่ใช่น้อยเลยนะคะ”

มิเอลขมวดคิ้วมุ่น

ช่างน่าสุขใจอะไรปานนี้! นี่คือสีหน้าที่เหมาะกับหญิงผู้โง่เขลาอย่างหล่อนที่สุดแล้ว หล่อนก็ควรรู้ที่ของตัวเองบ้าง

มิเอลยังคิดว่าความเห็นที่ตัวเองเสนอนั้นยอดเยี่ยมอยู่ได้

บทที่ 48

* * *

ไม่มีเรื่องราวเกี่ยวกับเรนอยู่ในจดหมายตอบกลับจากออสการ์ เธอไม่รู้ว่าเขาจงใจเลี่ยงหรือไม่สนใจกันแน่ แต่เธอไม่สามารถกล่าวถึงเรนเป็นครั้งที่สองได้ ดังนั้นเรื่องราวของเรนจึงหายออกจากจดหมายที่เธอคุยกับเขาไปเองโดยปริยาย ทั้งที่เธออุตส่าห์หวังให้เขาใส่ใจแท้ๆ

เธอใช้เวลาในช่วงฤดูหนาวหมดไปกับกา

บทที่ 49

อาเรียในชุดกระโปรงเรียบๆ ไม่มีลายพร้อมผมที่ถูกถักเป็นเปียอย่างเรียบร้อย เธอได้แต่ลูบจับผมของตัวเองอยู่อย่างนั้นและรู้สึกแปลกประหลาดราวกับย้อนกลับไปในอดีตมากกว่าเดิมเป็น 10 ปี

‘ถ้าฉันใช้ชีวิตธรรมดาๆ แบบนี้ก่อนจะเข้าไปอยู่ในตระกูลท่านเคานต์ล่ะก็…’

ถ้าอย่างนั้น อนาคตจะเปลี่ยนไปบ้างใช่หรือเปล่า