บทที่ 45

“อ้อ จะว่าไปแล้ว ครั้งนี้ก็มีของที่จะให้เลดี้อาเรียด้วยนะครับ”

ก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยังห้องรับแขก เรนก็ยื่นช่อดอกทิวลิปให้อาเรีย เขาขนเอาของขวัญทั้งคันรถมาถวายให้กับมิเอลถึงที่ แต่เธอกลับได้ช่อดอกไม้เพียงช่อเดียวเท่านั้น ถึงมันจะเทียบกันไม่ติดเลยก็เถอะ แต่นี่มันไม่มากไปหน่อยหรือ

‘ไม่ให้เสียยั

บทที่ 46

ไม่นานหลังจากนั้น มิเอลที่ปรากฏตัวขึ้น ณ ห้องรับรองก็แต่งกายอย่างสวยงาม เธอกลั้นหายใจและตั้งใจฟังอยู่เงียบๆ ว่าใครที่เป็นคนสวมใส่ชุดแบบนั้นกันแน่ จึงได้รู้ว่าชุดที่หล่อนใส่อยู่ทั้งหมดนั้น คือของขวัญจากคนที่เป็นเจ้านายของเรน

“ขอโทษที่ต้องทำให้รอนานนะคะ”

“ไม่เลยครับ เป็นผมเองเสียอีกที่มากะทัน

บทที่ 47

“ถูกต้องแล้วค่ะ แต่หากได้เห็นพวกเขากำลังกรีดร้องต่อหน้ารูปปั้นของท่านเอง… น่าจะทรงยินดีไม่ใช่น้อยเลยนะคะ”

มิเอลขมวดคิ้วมุ่น

ช่างน่าสุขใจอะไรปานนี้! นี่คือสีหน้าที่เหมาะกับหญิงผู้โง่เขลาอย่างหล่อนที่สุดแล้ว หล่อนก็ควรรู้ที่ของตัวเองบ้าง

มิเอลยังคิดว่าความเห็นที่ตัวเองเสนอนั้นยอดเยี่ยมอยู่ได้