บทที่ 56 การเจรจาซื้อคฤหาสน์

อวิ๋นชูนั่งอยู่ในรถม้า จิบน้ำชาร้อน ไม่นานก็ได้ยินเสียงชายคนหนึ่งดังมาจากนอกรถ "นายหญิงเซี่ย กระผมเป็นเจ้าของร้านค้าตระกูลโต่ว ขอรบกวนนายหญิงสักครู่ได้หรือไม่?"

คฤหาสน์ผีสิงนั้น แต่เดิมตระกูลอู๋ขายให้ตระกูลโจว ต่อมาตระกูลโจวขายทิ้งให้ร้านค้าตระกูลโต่ว จนกลายเป็นภาระขอ

บทที่ 57 เจ้ากล้าหลบด้วยรึ

เซี่ยซื่ออันแทบไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนเขียนตัวอักษรได้น่าเกลียดขนาดนี้

ตอนเขาอายุสามขวบเริ่มหัดเขียน ยังเขียนได้ดีกว่าเซี่ยซื่อเหวยที่อายุแปดขวบตอนนี้มากนัก

"แปดขวบแล้ว ยังเรียนแค่ 'มนุษย์แรกเกิดมาล้วนมีธรรมชาติที่ดีงาม' เขียนไม่กี่ตัวยังเขียนไม่ดี เจ้าไม่รู้สึกอับอายบ้า

บทที่ 58 เซี่ยซื่ออันได้ที่หนึ่ง

อวิ๋นชูยิ้มเยาะ

แม่น้ำภูเขายังเปลี่ยนได้ แต่นิสัยแท้เปลี่ยนยาก เซี่ยซื่อเหวยจะไม่มีวันแก้ตัวได้ตลอดชีวิต

หลังถูกทุบตีอย่างหนัก เขาแค่เรียนรู้ที่จะแกล้งทำ

อวิ๋นชูเอ่ย "อี๋เหนียงอวี่บอกว่าเจ้าผลัก เจ้าบอกว่าไม่ได้ผลัก ต่างฝ่ายต่างมีเหตุผล งั้นให้หยุ่นเอ๋อร์พูดเองด