บทที่ 301 ไม่อาจทำการใหญ่

ท่าเรือเป็นที่รวมตัวของผู้คนจากทุกวงการเสมอ

เซี่ยซื่ออันยิ้มคุยกับชายร่างกำยำสี่ห้าคน

หลังจากเขาเข้าเป็นที่ปรึกษาจวนอ๋องกงซีอย่างเป็นทางการ ความคิดแรกที่เสนอคือการรวบรวมคนชั้นล่างเหล่านี้ เพื่อทำการใหญ่

อ๋องกงซีไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอนี้

เขาจะต้องสร้างผลงานให้เห็น พิสูจ

บทที่ 302 แม่นมเอ๋อร์ลงมือ

แม่นมกั๋วอยู่ในจวนอ๋องผิงซีแปดเก้าวัน ก็สอนสาวใช้ที่ติดตามอวิ๋นชูมาทั้งสี่คนจนรู้งานหมดแล้ว

สาวใช้ทั้งสี่คนนี้ คนหนึ่งดูแลกิจการภายในจวน คนหนึ่งประสานงานกับสำนักพระราชวัง อีกคนดูแลคลังเก็บของ และคนสุดท้ายดูแลบัญชี

ก็เท่ากับว่าอำนาจการจัดการทั้งหมดในจวนอยู่ในมือพวกนางแล

บทที่ 303 เหลือไว้ได้แค่คนเดียว

เฉิงซวีปรบมือเบาๆ

ทหารจวนหลายคนคุมตัวสาวใช้สามคนเข้ามาในลาน

สาวใช้ทั้งสามมีสีหน้าเหมือนคนตกนรกทั้งเป็น เข่าอ่อนคุกเข่าลงกับพื้น

สีหน้าของแม่นมเอ๋อร์หม่นลงทันที

สาวใช้สามคนนี้เป็นคนเก่าของจวน คุ้นเคยกับจวน ทำงานคล่องแคล่วสะอาด นางไม่เข้าใจว่าทำไมถึงถูกจับได้เร็วน