บทที่ 265 ข้าจะแต่งงานกับอวิ๋นชู

ฮ่องเต้ยังไม่ได้พระราชทานการอภิเษกในทันที

ต้องนำวันเดือนปีเกิดของทั้งสองไปให้มหาอาจารย์หลวงดูความเข้ากันก่อน หากไม่มีปัญหาใด จึงให้กรมพิธีการเลือกฤกษ์งามยามดี แล้วจึงประกาศพระราชโองการพระราชทานการอภิเษก

องค์หญิงชิงหัวตะลึงทั้งร่าง

การอภิเษกนี้ ตกลงกันง่ายๆ อย่าง

บทที่ 266 คืนวันส่งท้ายปีเก่า

คืนวันส่งท้ายปีเก่าตามประเพณีต้องอยู่เฝ้ารอจนถึงปีใหม่

อวิ๋นชูและฉู่อี๋แยกกันออกจากวัง เข้าประตูคนละเรือน แล้วมาพบกันที่ห้องอุ่นของอวิ๋นชู

"ท่านแม่!"

เด็กทั้งสองวิ่งเข้ามา ถอดรองเท้าแล้วกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของอวิ๋นชู

"ข้าแสดงได้เยี่ยมมากใช่ไหม!"

ฉู่หงหยูทำท่าอยาก

บทที่ 267 เซี่ยซื่ออันล่มสลาย

"เซี่ยซื่ออัน เจ้าไปเถิด ต่อไปไม่ต้องมาอีก"

อวิ๋นชูหลับตาลง ไม่อยากพูดอะไรอีก

เซี่ยซื่ออันรู้สึกเหมือนหัวใจถูกมือใหญ่บีบแน่น หายใจแทบไม่ออก

ราวกับก้อนหินใหญ่ที่แขวนอยู่บนอกตกลงมาเสียที เขากับแม่ สุดท้ายก็มาถึงจุดนี้

แม้จะเป็นเรื่องที่คาดไว้แล้ว แต่ก็ยังรับไม่ได้

"ข้