บทที่ 233 ข้าเป็นลูกผู้ชาย

การเรียนที่กั๋วจื่อเจี้ยนค่อนข้างหนัก ทุกวันกว่าจะเลิกเรียนกลับมาก็บ่ายสามโมง

ทุกครั้งในเวลานี้ อวิ๋นชูจะให้ครัวเตรียมขนมที่หยูชอบกิน วางไว้ในห้องรับแขก

เจ้าตัวน้อยกินขนม เล่นกับฉางเซิง ก็ใกล้เวลาอาหารเย็นพอดี

แต่อวิ๋นชูสังเกตว่า วันนี้เจ้าหนูคนนี้ดูไม่ค่อยมีความสุข

บทที่ 234 ฤดูหนาวจะผ่านไป

รุ่งอรุณของต้นฤดูหนาวมาช้าลงเรื่อยๆ

อวิ๋นชูก็ยิ่งลุกออกจากผ้าห่มยากขึ้นเรื่อยๆ

แต่ นางมีความมุ่งมั่นของตัวเอง หลับตาพริ้มนิดหน่อย ก็ลุกขึ้นสวมชุดลำลอง ตามชิวทงไปฝึกวรยุทธ์ในลานเรือน

ตั้งแต่เริ่มฝึกวรยุทธ์จนถึงตอนนี้ ผ่านไปครึ่งปีแล้ว นางพบว่าตัวเองแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ ปฏ

บทที่ 235 ไม่น่ากลัวขนาดนั้น

ผ้าห่มนวมใหม่เอี่ยมวางอยู่ตรงหน้าเด็กๆ

รวมทั้งเสื้อผ้าใหม่เอี่ยม ไม่ใช่ผ้าบางๆ ชั้นเดียว แต่เป็นเสื้อผ้าฤดูหนาวที่บุนวม ดูหนาแน่น

ใส่แล้วต้องอุ่นแน่นอน

เด็กเหล่านั้นสิบกว่าคนต่างตาเป็นประกาย อยากจะเข้าไปลองสัมผัสดู

แต่ไม่มีการอนุญาตจากอวิ๋นชู พวกเขาไม่กล้าขยับ

อวิ