บทที่ 207 ข้ายินดีรับผิดชอบ

ค่ำคืนมืดมิด ลมแรง

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดใบไม้ส่งเสียงซู่ซ่า

อวิ๋นชูสวมเสื้อบางพิงหัวเตียง กำลังอ่านหนังสือ อ่านบันทึกภูมิศาสตร์ต้าจิ้น

ใช้ชีวิตมาสองชาติ สถานที่ที่นางเคยไป นับนิ้วมือข้างเดียวก็หมด แต่ก่อนเคยไปจี๋โจวบ้านเกิดกับเซี่ยจิ่งอวี้เพื่อไหว้บรรพบุรุษ ไปเมืองหย่งอ

บทที่ 208 พ่อผู้ยอดเยี่ยม

ฉู่อี๋ไม่มีความอดทนมากนัก

เขาส่งสัญญาณให้เฉิงซวี เฉิงซวีหยิบถังน้ำ สาดใส่หญิงผู้นั้น

น้ำในคืนต้นฤดูหนาวปลายฤดูใบไม้ร่วง เย็นเฉียบถึงขั้วหัวใจ ชายยังพอทน สตรีที่อ่อนแอและถูกตามใจไม่อาจทนได้

หญิงผู้นั้นร้องตกใจ กำลังจะพูด น้ำถังที่สองก็ยกขึ้นเหนือศีรษะนางแล้ว

"พวกเจ้าจะท

บทที่ 209 ทะลุกำแพงกลาง

ฉู่อี๋มองแม่ลูกทั้งสาม ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มอิ่มเอม

หญิงในดวงใจที่เขาเก็บซ่อนไว้ลึก ที่แท้เป็นมารดาแท้ๆ ของลูกทั้งสอง...

หญิงในดวงใจ ก็คือคนตรงหน้า

คนตรงหน้า คือคนที่อยู่ในใจ

ชีวิตช่างสมบูรณ์แบบเหลือเกิน

เขาเอ่ย "ไม่กี่วันนี้คงต้องรบกวนคุณหนูอวิ๋น..."

อวิ๋นชูลุกขึ้นยิ้ม