บทที่ 165 ชาติกำเนิดถูกเปิดโปง

"ซื่ออัน เห็นข้าผู้เป็นลุงแล้วดูประหลาดใจนัก?"

ฮ่อซวี่ย่อตัวลงตรงหน้าเซี่ยซื่ออัน

เซี่ยซื่ออันรีบมองไปที่ฝูงชนหน้าประตูวัง เพื่อนร่วมชั้นที่มาเรียนกั๋วจื่อเจี้ยนมีมากขึ้นเรื่อยๆ ต่างมองมาทางนี้ด้วยความสงสัย

อีกประมาณหนึ่งเค่อ ขุนนางก็จะเลิกเข้าเฝ้า คนจะยิ่งมากขึ้นเ

บทที่ 166 เซี่ยจิ่งอวี้ถูกลดขั้น

ตระกูลเหอที่หายไปกว่ายี่สิบปี พลันกลายเป็นหัวข้อที่ผู้คนในเมืองหลวงพากันวิพากษ์วิจารณ์

"ท่านเซี่ยขั้นห้าของตระกูลเซี่ย มีลูกกับธิดาตระกูลเหอก่อนแต่งงานกับคุณหนูใหญ่ตระกูลอวิ๋น ได้ยินว่าเด็กพวกนั้นเป็นลูกของธิดาขุนนางกบฏ"

"พวกเจ้ายังไม่รู้หรือ ลูกที่เกิดจากธิดาขุน

บทที่ 167 เขาไม่ใช่ผู้ร้าย

ฟ้ามืดแล้ว

เซี่ยจิ่งอวี้ค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา เขาใช้มือขวาค้ำตัวจะลุกขึ้น แต่กลับพบว่ามือขวาอ่อนปวกเปียก ใช้แรงไม่ได้เสียแล้ว

ขยับขาทั้งสองข้าง แขนขาทั้งหมดเหลือเพียงขาขวาที่ยังใช้แรงได้

ความหวาดกลัวอย่างใหญ่หลวงครอบงำเขา

แต่เขารู้ว่า ตอนนี้ไม่ใช่เวลานอนพักรักษาตัว

"พยุง