บทที่ 128 เหล่าฮูหยินเซี่ยสิ้นใจ

เหล่าฮูหยินเซี่ยเซถลาเกือบล้ม

นางยกมือกุมอก พยุงไม้เท้า รีบเดินเข้าไปในเรือนของเซี่ยซื่อเหวย

เห็นเซี่ยซื่ออัน เหลนชายที่นางรักที่สุดนั่งหมอบอยู่บนพื้น มือกุมหน้าผาก เลือดไหลผ่านซอกนิ้ว หยดลงพื้นทีละหยด

เลือดสีแดงฉานนั้นทำให้สมองเหล่าฮูหยินมืดวูบ เกือบจะเป็นลม

"ไอ

บทที่ 129 ไว้ทุกข์หนึ่งปี

จวนสกุลเซี่ยเชิญหมอมา

หมอถือกล่องยา รีบเดินเข้าตำหนักอันโซ่ว

เพียงแค่มองเหล่าฮูหยินหนึ่งที หมอก็รู้ว่าช่วยไม่ได้แล้ว แต่ก็ยังจับชีพจร แล้วถอนหายใจ ส่ายหน้า

อวิ๋นชูหลุบตาลง

ตั้งใจจะใช้เซี่ยซื่อเหวยกัดเซี่ยซื่ออันสักที สุดท้ายกลับเป็นเหล่าฮูหยินที่ต้องตาย

ชาติที่แล้ว สกุลเ

บทที่ 130 ฆ่าคนต้องขึ้นศาล

หลังจุดธูปเสร็จ หลินซื่อหันกลับมา

"ท่าน" นางเอ่ยเสียงเรียบ "ระหว่างทางมาจวนสกุลเซี่ย ข้าได้ยินคนพูดว่าเหล่าฮูหยินตายอย่างทรมาน ไม่ทราบว่าจริงหรือเท็จ?"

"ชาวบ้านพูดเหลวไหลทั้งนั้น!" เซี่ยจงเฉิงพูดโกรธๆ "มารดาข้าป่วยหนัก อายุมากแล้วทนไม่ไหวก็จากไป"

"อย่างนั้นหรือ?" หลิน