บทที่ 99

เมื่อเทียนหยุนจือเห็นนางแต่งกายเป็นหญิง

วันที่สอง หลี่หลงก็มาที่บ้านหลินซินเยียนมาช่วยงานแต่เช้า และยังช่วยเอ้อร์ยาเก็บห้องหับ แล้วก็ยังเป็นผู้อารักขาด้วย หน้าที่นั้นก็คือดูแลความปลอดภัยของบ้านนี้ ในบ้านนี้มีหลินซินเยียน เอ้อร์ยา อี้เซิง ทั้งสามคนไม่มีความสามารถในการปกป้องตัวเอง ถ

บทที่ 100

หาเรื่อง

เป็นอย่างที่คิดไว้ เมื่อเอ้อร์ยารอจนทนไม่ไหว รถม้าคนหนึ่งก็มาจอดอยู่ที่หน้าประตูร้านชาดไห่ถัง แม่นางที่งดงามก็ลงมาจากรถม้าโดยมีสาวใช้ประคอง

“มาแล้ว” หลินซินเยียนพูด

เอ้อร์ยางง “แม่นางรอนางหรือ นางเป็นใครกัน”

หลินซินเยียนยิ้ม แต่รอยยิ้มไม่ได้ยิ้มไป

บทที่ 101

ปล่อยข้าไปเถิด

เวลานั้น หลินซินเยียนแหงนหน้าขึ้นมองครั้งหนึ่ง การมองครั้งนี้ทำให้นางจำรอยยิ้มของเซียวฉางเยว่ได้แล้ว

เมื่อเซียวฉางเยว่พาคนของตัวเองออกไปจากห้องแล้ว ร่างที่เจ็บไปทั้งตัวของหลินซินเยียนล้มพับอยู่บนพื้นแล้ว นางต้องใช้กำลังอย่างมากถึงจะลุกขึ้นมาได้ นางไม่ได้เห