บทที่ 100 หาเรื่อง

เป็นอย่างที่คิดไว้ เมื่อเอ้อร์ยารอจนทนไม่ไหว รถม้าคนหนึ่งก็มาจอดอยู่ที่หน้าประตูร้านชาดไห่ถัง แม่นางที่งดงามก็ลงมาจากรถม้าโดยมีสาวใช้ประคอง

“มาแล้ว” หลินซินเยียนพูด

เอ้อร์ยางง “แม่นางรอนางหรือ นางเป็นใครกัน”

หลินซินเยียนยิ้ม แต่รอยยิ้มไม่ได้ยิ้มไปถึ

บทที่ 101 ปล่อยข้าไปเถิด

เวลานั้น หลินซินเยียนแหงนหน้าขึ้นมองครั้งหนึ่ง การมองครั้งนี้ทำให้นางจำรอยยิ้มของเซียวฉางเยว่ได้แล้ว

เมื่อเซียวฉางเยว่พาคนของตัวเองออกไปจากห้องแล้ว ร่างที่เจ็บไปทั้งตัวของหลินซินเยียนล้มพับอยู่บนพื้นแล้ว นางต้องใช้กำลังอย่างมากถึงจะลุกขึ้นมาได้ นางไม่ได้เห็น

บทที่ 102 ครึ่งปีที่ฟุ่มเฟือย

“ให้ข้าทำเองนะ รอยช้ำบนตัวข้าดูไม่ได้เลย ข้าไม่อยากให้ท่านอ๋องเห็น” นางแสดงท่างทางของสาววัยแรกแย้มเต็มที่เพื่อให้เขาเอามือออกไป

สีหน้าของโม่จื่อเฟิงก็เข้มขึ้นแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขายื่นถ้วยกระเบื้องเคลือบมาให้นาง เขาไปนั่งตรงโต๊ะข้างๆ “ข้าไม่ลงมือเองก็ได้ แต