บทที่417อี้เซิงฟื้น

“เอามาให้ข้าเถิด”หลินซีนเยียนรับถ้วยยาใช้ช้อนตักยามาเป่าข้างปากแผ่วเบาท่าทางละเอียดอ่อนโยนนางจริงจังไม่เห็นสายตาหมอหลิวที่ซ่อนความตื่นเต้น

หมอหลิวส่งยาแล้วก็ออกไปอินฉีเฝ้าอยู่ในห้องกำลังมองหลินซีนเยียนทุกอากัปกิริยาท่าทางช่วงที่ใจลอยเขามีฝันลมๆแล้งๆถ้าหากนางเป็นภรรยาขอ

บทที่418การแต่งงานคือการอยู่ร่วมกัน

“อี้เซิงฟื้นแล้ว”อินฉีคลายหัวคิ้วเปลี่ยนมายิ้มแย้มอบอุ่นสองคนที่กำลังกอดร้องไห้กันได้ยินเสียงอินฉีก็แยกออกจากันทั้งคู่

หลินซีนเยียนลงจากเตียงจัดเสื้อผ้าหน้าผมเสร็จก็ออกไปต้มน้ำอุ่นในลานบ้านตั้งแต่พบหน้าจนไปไม่มีท่าทีจะพูดกับอินฉี

รอหลินซีนเยียนเดิ

บทที่419จิตใจต่อสู้ดิ้นรน

อินฉีเงียบไปเขารู้แน่นอนว่าหลินซีนเยียนใช่แผนคนงามกับตัวเองแต่ว่า....เมื่อมองแววตาเว้าวอนของหลินซีนเยียนดวงตาคู่นั้นยังมีประกายอีกด้วยสุดท้ายเขาก็พูดปฏิเสธไม่ออก

เขาปฏิเสธไม่ได้แต่กลับตอบตกลงอย่างไร้หนทางเขามาแคว้นหมันครั้งนี้แค่เพราะจะมาติดต่อกับหลินชิงเฟิงเท่าน