บทที่418การแต่งงานคือการอยู่ร่วมกัน

“อี้เซิงฟื้นแล้ว”อินฉีคลายหัวคิ้วเปลี่ยนมายิ้มแย้มอบอุ่นสองคนที่กำลังกอดร้องไห้กันได้ยินเสียงอินฉีก็แยกออกจากันทั้งคู่

หลินซีนเยียนลงจากเตียงจัดเสื้อผ้าหน้าผมเสร็จก็ออกไปต้มน้ำอุ่นในลานบ้านตั้งแต่พบหน้าจนไปไม่มีท่าทีจะพูดกับอินฉี

รอหลินซีนเยียนเดิ

บทที่419จิตใจต่อสู้ดิ้นรน

อินฉีเงียบไปเขารู้แน่นอนว่าหลินซีนเยียนใช่แผนคนงามกับตัวเองแต่ว่า....เมื่อมองแววตาเว้าวอนของหลินซีนเยียนดวงตาคู่นั้นยังมีประกายอีกด้วยสุดท้ายเขาก็พูดปฏิเสธไม่ออก

เขาปฏิเสธไม่ได้แต่กลับตอบตกลงอย่างไร้หนทางเขามาแคว้นหมันครั้งนี้แค่เพราะจะมาติดต่อกับหลินชิงเฟิงเท่าน

บทที่420ความอ้างว้างสุดลึกในจิตใจ

หลินซีนเยียนจ้องมองอินฉีอย่างเหม่อลอยในดวงตาสะท้อนใบหน้ากระสับกระส่ายของเขาทว่าในแววตาของนางหลงเหลือเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น

มีเสียงต้องตะโกนดังขึ้นมาจากด้านหลังรถม้า

ทันใดนั้นดวงตาที่ว่างเปล่าของหลินซีนเยียนกลับมารับรู้ได้ชัดเจนทันทีนางรีบเปิดหน้