บทที่414การประนีประนอมของผู้มีวุฒิภาวะ

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่สายลมพัดโชยมาต้นไม้เหี่ยวแห้งในบ้านใบไม้ที่เหลือไม่กี่ใบก็ปลิวล่วงหล่นตามสายลม

หลินซีนเยียนค่อยๆย่อตัวนั่งลงยื่นมือเอื้อมไปอยากที่จะลูบใบหน้าของหลีฮวนแต่ว่ามือของนางยังไม่ทันได้สัมผัสไปที่ผิวหนังอันเย็นยะเยือกนั้นก็โดนเจ้าของร้

บทที่415วีรบุรุษหลงใหลสาวงามจนเสียความตั้งใจเสียชื่อเสียง

อินฉีมองนางท่าทางซื่อๆเขาไม่ได้คุกคามและเกิดโทสะเพราะนางกลับยิ่งเจ็บปวดแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเปลี่ยนไปอย่างนี้เขาไม่รู้มันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อใดเขากำลังสนใจทัศนะที่ฉลาดเกินคนของนาง

สายตาโจ่วเฉิงมองระหว่างสองคนนั้นลังเลก

บทที่416หญ้าจื่ออวี๋น

“เจ้าของในร้านยาวิเศษโกหกพวกเจ้า”หลินซีนเยียนได้ยินเข้าคิดถึงคำพูดของเจ้าของร้านขึ้นมาทันที

“ข้ารู้เสียเมื่อไหร่หลังจากเข้าวังโดยบังเอิญทีหลังถึงจะรู้แต่เป็นเพราะอู่หลงในวังครั้งนั้นเลยทำให้แม่ทัพโจว่พบอี้เซิงแม่ทัพใหญ่โจว่นั่นเป็นอัครเสนาบดีของฮ่องเต้องค์ก่อนองค์ชาย