บทที่413แค่เจ้าไม่ได้

เลือดสดๆของหลีฮวนกระเด็นไปโดนหน้าของเจ้าของร้านบ้านยาวิเศษทำให้สีหน้าของเขาแสดงสีหน้าน่ากลัวออกมาดวงตาทั้งสองของเขาจ้องเขม่งอย่างโมโหสายตาค่อนข้างบ้าคลั่งตะโกนออกมา:"อย่าอย่าทำร้ายนาง!ข้า..."

"พ่อ!"หลีฮวนอดกลั้นความเจ็บปวดไว้ร้องไห้ไปด้วยตะโกนไปด้วย"พ่อถือว่าข้าขอร้อ

บทที่414การประนีประนอมของผู้มีวุฒิภาวะ

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่สายลมพัดโชยมาต้นไม้เหี่ยวแห้งในบ้านใบไม้ที่เหลือไม่กี่ใบก็ปลิวล่วงหล่นตามสายลม

หลินซีนเยียนค่อยๆย่อตัวนั่งลงยื่นมือเอื้อมไปอยากที่จะลูบใบหน้าของหลีฮวนแต่ว่ามือของนางยังไม่ทันได้สัมผัสไปที่ผิวหนังอันเย็นยะเยือกนั้นก็โดนเจ้าของร้

บทที่415วีรบุรุษหลงใหลสาวงามจนเสียความตั้งใจเสียชื่อเสียง

อินฉีมองนางท่าทางซื่อๆเขาไม่ได้คุกคามและเกิดโทสะเพราะนางกลับยิ่งเจ็บปวดแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเปลี่ยนไปอย่างนี้เขาไม่รู้มันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อใดเขากำลังสนใจทัศนะที่ฉลาดเกินคนของนาง

สายตาโจ่วเฉิงมองระหว่างสองคนนั้นลังเลก