บทที่412จิตใจที่ดีงาม

หลินซีนเยียนโอบกอดอี้เซิงอย่างอ่อนโยนพักหนึ่งแล้วถึงจะยืนขึ้นมาหยุดอยู่ต่อหน้าหลีฮวนกับเจ้าของร้านบ้านยาวิเศษนางพูดกับเจ้าของร้านบ้านยาวิเศษว่า:"เจ้าก็เห็นแล้วว่าลูกสาวของเจ้าสบายดีก็ทำอย่างที่เจ้าพูดก่อนหน้าขอแค่ไม่ใช่ใช้เพื่อช่วยชีวิตลูกสาวของเจ้าเจ้าก็จะมอบยาให้ถูกหรือไ

บทที่413แค่เจ้าไม่ได้

เลือดสดๆของหลีฮวนกระเด็นไปโดนหน้าของเจ้าของร้านบ้านยาวิเศษทำให้สีหน้าของเขาแสดงสีหน้าน่ากลัวออกมาดวงตาทั้งสองของเขาจ้องเขม่งอย่างโมโหสายตาค่อนข้างบ้าคลั่งตะโกนออกมา:"อย่าอย่าทำร้ายนาง!ข้า..."

"พ่อ!"หลีฮวนอดกลั้นความเจ็บปวดไว้ร้องไห้ไปด้วยตะโกนไปด้วย"พ่อถือว่าข้าขอร้อ

บทที่414การประนีประนอมของผู้มีวุฒิภาวะ

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่สายลมพัดโชยมาต้นไม้เหี่ยวแห้งในบ้านใบไม้ที่เหลือไม่กี่ใบก็ปลิวล่วงหล่นตามสายลม

หลินซีนเยียนค่อยๆย่อตัวนั่งลงยื่นมือเอื้อมไปอยากที่จะลูบใบหน้าของหลีฮวนแต่ว่ามือของนางยังไม่ทันได้สัมผัสไปที่ผิวหนังอันเย็นยะเยือกนั้นก็โดนเจ้าของร้