บทที่338เว้นระยะห่างกับพวกอันธพาล

ถ้าเป็นศัตรูที่แม้แต่โม่จื่อเฟิงไม่อาจต้านทานได้งั้นวี่จิ่งน้อยจะมีอันตรายหรือไม่?

มนุษย์นั้นหากมีห่วงแม้เพียงช่วงสั้นๆก็ย่อมลังเลหลินซีนเยียนเป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้นถ้าต้องฆ่าศัตรูแลกกับสละชีพญาติของตัวเองเธฮคิดว่าคงไม่คุ้มเสีย

“ไม่ใช่ว่าฆ่าไม่ได้แค

บทที่339โอเอซิสกลางทะเลทราย

หนีหว่านแบะปากทำหน้าไม่พอใจ“นายท่านให้คิดถึงแต่เจ้าเช่นนี้ทำไมแค่จดหมายสักฉบับเจ้าไม่คิดที่จะส่งกลับให้เขาบ้าง?”

“เอ่อ......”หลินซีนเยียนชักมุมปากยิ้มฝืนหลังจากนั้นเอียงคอครุ่นคิดพยายามใช้ความคิดผู้หญิงสมัยใหม่ไตร่ตรองความคิดผู้ชายที่คิดแต่เรื่องใต้เตียง

บทที่340น้องสาวตัวน้อยและพี่ชายที่ชอบ

เดินทะลุระเบียงยาวที่สร้างจากไม้ไผ่คนเดินตามมาถึงห้องรับแขกในเรือนไม้ไผ่แล้วเพราะว่าโครงสร้างของต้นไผ่ห้องรับแขกไม่ใหญ่เท่าเรือนทั่วๆไปสองฟากมีเก้าอี้สานไม้ไผ่เกือบสิบตัวตรงกลางมีกระถางธูปสำริดในไม้จันทน์ในกระถางธูปสีสดงดงามควันขาวลอยโชยขึ้นมาทำให้คนรู้สึกร