บทที่337ตระกูลหรงเซียงซี

“ตระกูลหลิงเซียงหนาน?”หลินซีนเยียนขมวดคิ้วนางไม่เคยได้ยินจริงๆหลังจากนั้นกลับไปมองทางหลี่อวี๋นซ่านโดยไม่รู้ตัว

บทที่อวิ๋นเทียนสี่เอ่ยชื่อนี้ออกมาสีหน้าหลี่อวี๋นซ่านท่าไม่ดีแล้วแววตาของเขาเหม่อลอยหน้ายิ่งเผยความลังเลมากขึ้น

มองสีหน้าเขาอวิ๋นเทียนสี่ราวกับมั่น

บทที่338เว้นระยะห่างกับพวกอันธพาล

ถ้าเป็นศัตรูที่แม้แต่โม่จื่อเฟิงไม่อาจต้านทานได้งั้นวี่จิ่งน้อยจะมีอันตรายหรือไม่?

มนุษย์นั้นหากมีห่วงแม้เพียงช่วงสั้นๆก็ย่อมลังเลหลินซีนเยียนเป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้นถ้าต้องฆ่าศัตรูแลกกับสละชีพญาติของตัวเองเธฮคิดว่าคงไม่คุ้มเสีย

“ไม่ใช่ว่าฆ่าไม่ได้แค

บทที่339โอเอซิสกลางทะเลทราย

หนีหว่านแบะปากทำหน้าไม่พอใจ“นายท่านให้คิดถึงแต่เจ้าเช่นนี้ทำไมแค่จดหมายสักฉบับเจ้าไม่คิดที่จะส่งกลับให้เขาบ้าง?”

“เอ่อ......”หลินซีนเยียนชักมุมปากยิ้มฝืนหลังจากนั้นเอียงคอครุ่นคิดพยายามใช้ความคิดผู้หญิงสมัยใหม่ไตร่ตรองความคิดผู้ชายที่คิดแต่เรื่องใต้เตียง