บทที่ 237 ระบายความแค้น(3)

“ไม่...ไม่หรอก ข้ากระหม่อมเข้าใจแล้ว”หลินเทียนเฉิงก้มลงทำความเคารพด้วยเหงื่อที่ไหลท่วมนั่งอย่างกระวนกระวายแทบจะแทรกแผ่นดินหนี เขาเป็นข้าราชการทหารที่นี่มาหลายปี ทำไมถึงจะไม่เข้าใจที่โม่จื่อเฟิงพูด แต่เรื่องนี้สำหรับหลินเทียนเฉิงมันสำคัญมากดังนั้นแม้โม่จื่อเฟิงจะไม่ไว้

บทที่ 238 ยั่วยุ(1)

หลินซีนเยี่ยนนางไม่ใช่คนที่จะโทษคนอื่น คนพวกนี้จะฆ่านางแต่กลับไม่สามารถลงมือกับพวกเขาได้เพียงแค่นางก็ไม่อาจจะยอมให้พวกเขาได้มีโอกาสกลับมาทำร้ายนางอีก

หลินซินเอ๋อมิอาจตาย แต่ต้องกลายเป็นบ้านางจึงจะวางใจมิฉะนั้นก็ให้นางอยู่ในห้องขัง อย่างน้อยแบบนี้ตัวนางก็จะปลอดภัย

บทที่ 239 ยั่วยุ(2)

เมื่อโม่จื่อเฟิงเดินเข้ามาใกล้ก็เห็นใบหน้าของหลินซีนเยียนเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เขาขมวดคิ้วเมื่อเดินมาถึงทางเดินจึงเก็บร่มแล้ววางไว้ข้างกายแล้วหงายมือสัมผัสที่ไปที่น้ำตาที่มุมตา น้ำตาไหลลงมาตามนิ้วของเขา“เกิดอะไรขึ้นทำไมเจ้าถึงร้องไห้？”

หลินซีนเยียนตกใจรีบเช็ดน้ำตาแล้ว