บทที่ 236 ระบายความแค้น(2)

คำพูดของนาง กลับทำให้ โม่จื่อเฟิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “ถูก แบบนี้สิผู้หญิงที่ข้าต้องการ ถ้าหากว่าเจ้าคิดว่าเงินทองเป็นของไม่มีค่าแล้วละก็ ข้ากลับรู้สึกว่ามันน่าขยะแขยง”

นางยืนนิ่งไม่ยอมขยับไปไหน โม่จื่อเฟิงจูงมือนางเดินนำมาถึงหน้าหีบเครื่องเพชรเครื่องประดับ

บทที่ 237 ระบายความแค้น(3)

“ไม่...ไม่หรอก ข้ากระหม่อมเข้าใจแล้ว”หลินเทียนเฉิงก้มลงทำความเคารพด้วยเหงื่อที่ไหลท่วมนั่งอย่างกระวนกระวายแทบจะแทรกแผ่นดินหนี เขาเป็นข้าราชการทหารที่นี่มาหลายปี ทำไมถึงจะไม่เข้าใจที่โม่จื่อเฟิงพูด แต่เรื่องนี้สำหรับหลินเทียนเฉิงมันสำคัญมากดังนั้นแม้โม่จื่อเฟิงจะไม่ไว้

บทที่ 238 ยั่วยุ(1)

หลินซีนเยี่ยนนางไม่ใช่คนที่จะโทษคนอื่น คนพวกนี้จะฆ่านางแต่กลับไม่สามารถลงมือกับพวกเขาได้เพียงแค่นางก็ไม่อาจจะยอมให้พวกเขาได้มีโอกาสกลับมาทำร้ายนางอีก

หลินซินเอ๋อมิอาจตาย แต่ต้องกลายเป็นบ้านางจึงจะวางใจมิฉะนั้นก็ให้นางอยู่ในห้องขัง อย่างน้อยแบบนี้ตัวนางก็จะปลอดภัย