บทที่ 238 ยั่วยุ(1)

หลินซีนเยี่ยนนางไม่ใช่คนที่จะโทษคนอื่น คนพวกนี้จะฆ่านางแต่กลับไม่สามารถลงมือกับพวกเขาได้เพียงแค่นางก็ไม่อาจจะยอมให้พวกเขาได้มีโอกาสกลับมาทำร้ายนางอีก

หลินซินเอ๋อมิอาจตาย แต่ต้องกลายเป็นบ้านางจึงจะวางใจมิฉะนั้นก็ให้นางอยู่ในห้องขัง อย่างน้อยแบบนี้ตัวนางก็จะปลอดภัย

บทที่ 239 ยั่วยุ(2)

เมื่อโม่จื่อเฟิงเดินเข้ามาใกล้ก็เห็นใบหน้าของหลินซีนเยียนเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เขาขมวดคิ้วเมื่อเดินมาถึงทางเดินจึงเก็บร่มแล้ววางไว้ข้างกายแล้วหงายมือสัมผัสที่ไปที่น้ำตาที่มุมตา น้ำตาไหลลงมาตามนิ้วของเขา“เกิดอะไรขึ้นทำไมเจ้าถึงร้องไห้？”

หลินซีนเยียนตกใจรีบเช็ดน้ำตาแล้ว

บทที่ 240 ยั่วยุ(3)

พฤติกรรมของกุ้ยมามาเมื่อครู่ตั้งใจที่จะทำให้นางเห็นใช่มั้ย？ทำไม รังเกียจเดียจฉันคนนี้มากหรือไง？หลินซีนเยียนหัวเราะเสียงนิ่งสองลูกตาที่จ้องมองกุ้ยมามาอยากจะฆ่าให้ตายไปหลายๆรอบ

“เจ้า、เจ้าจ้องทำไม？”กุ้ยมามาถูกสายตาของนางมองในใจรู้สึกไม่ดี ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แววตาของหลินซีน