บทที่ 235 ระบายความแค้น(1)

โม่จื่อเฟิงหันกลับมา จ้องมองหลินซีนเยียนชั่วครู่ สีหน้าของนางเหมือนจะบ่งบอกอะไรสักอย่าง หลินซีนเยียนถูกเขามองจนรู้สึกหวาดหวั่นแล้วยิ้มออกมาด้วยความข้องใจ พูดว่า “อะไร ข้าพูดอะไรผิด？”

“ไม่ ก็แค่รู้สึกว่าความคิดของเจ้ากับข้ามีบางอย่างไม่เหมือนกัน”โม่จื่อเฟิงยิ้มมุมป

บทที่ 236 ระบายความแค้น(2)

คำพูดของนาง กลับทำให้ โม่จื่อเฟิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “ถูก แบบนี้สิผู้หญิงที่ข้าต้องการ ถ้าหากว่าเจ้าคิดว่าเงินทองเป็นของไม่มีค่าแล้วละก็ ข้ากลับรู้สึกว่ามันน่าขยะแขยง”

นางยืนนิ่งไม่ยอมขยับไปไหน โม่จื่อเฟิงจูงมือนางเดินนำมาถึงหน้าหีบเครื่องเพชรเครื่องประดับ

บทที่ 237 ระบายความแค้น(3)

“ไม่...ไม่หรอก ข้ากระหม่อมเข้าใจแล้ว”หลินเทียนเฉิงก้มลงทำความเคารพด้วยเหงื่อที่ไหลท่วมนั่งอย่างกระวนกระวายแทบจะแทรกแผ่นดินหนี เขาเป็นข้าราชการทหารที่นี่มาหลายปี ทำไมถึงจะไม่เข้าใจที่โม่จื่อเฟิงพูด แต่เรื่องนี้สำหรับหลินเทียนเฉิงมันสำคัญมากดังนั้นแม้โม่จื่อเฟิงจะไม่ไว้