บทที่234การเติบโตของโม่จื่อเฟิง（3）

เสียงของเขาค่อยเปลี่ยนเป็นความเศร้า หลินซีนเยียนไม่ได้ขัดจังหวะเขา ให้เขาพูดต่อไป“ตอนนั้น ข้าก็มีเพื่อน เพื่อนที่ดีแสนดีคนหนึ่ง โตกว่าข้าหนึ่งปี เพราะอย่างนั้นเขามักจะชอบพูดว่าเขาจะเป็นพี่ของข้า ข้าก็เรียกเขาพี่ชายแบบนั้นเสมอ ในปีนั้น ข้ามีความสุขมาก ถึงแม่ไม่

บทที่ 235 ระบายความแค้น(1)

โม่จื่อเฟิงหันกลับมา จ้องมองหลินซีนเยียนชั่วครู่ สีหน้าของนางเหมือนจะบ่งบอกอะไรสักอย่าง หลินซีนเยียนถูกเขามองจนรู้สึกหวาดหวั่นแล้วยิ้มออกมาด้วยความข้องใจ พูดว่า “อะไร ข้าพูดอะไรผิด？”

“ไม่ ก็แค่รู้สึกว่าความคิดของเจ้ากับข้ามีบางอย่างไม่เหมือนกัน”โม่จื่อเฟิงยิ้มมุมป

บทที่ 236 ระบายความแค้น(2)

คำพูดของนาง กลับทำให้ โม่จื่อเฟิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “ถูก แบบนี้สิผู้หญิงที่ข้าต้องการ ถ้าหากว่าเจ้าคิดว่าเงินทองเป็นของไม่มีค่าแล้วละก็ ข้ากลับรู้สึกว่ามันน่าขยะแขยง”

นางยืนนิ่งไม่ยอมขยับไปไหน โม่จื่อเฟิงจูงมือนางเดินนำมาถึงหน้าหีบเครื่องเพชรเครื่องประดับ