บทที่233การเติบโตของโม่จื่อเฟิง（2）

สายตาของโม่จื่อเฟิงมองไปยังมือที่จับแก้วชาของนาง แล้วยิ้มมุมปาก ตกใจเล็กน้อย อยู่ๆเขาก็รู้สึกว่า มือของผ็หญิงคนนี้ทั้งเล็กทั้งขาว นั้นดึงดูดเขาได้มากกว่าที่คาดไว้

นางรับรู้ได้ถึงสายตาของเขาที่มองมา หลินซินเยียนรู้สึกว่ามือร้อนวูบวาบ รีบส่งแก้วชาให้เขา

บทที่234การเติบโตของโม่จื่อเฟิง（3）

เสียงของเขาค่อยเปลี่ยนเป็นความเศร้า หลินซีนเยียนไม่ได้ขัดจังหวะเขา ให้เขาพูดต่อไป“ตอนนั้น ข้าก็มีเพื่อน เพื่อนที่ดีแสนดีคนหนึ่ง โตกว่าข้าหนึ่งปี เพราะอย่างนั้นเขามักจะชอบพูดว่าเขาจะเป็นพี่ของข้า ข้าก็เรียกเขาพี่ชายแบบนั้นเสมอ ในปีนั้น ข้ามีความสุขมาก ถึงแม่ไม่

บทที่ 235 ระบายความแค้น(1)

โม่จื่อเฟิงหันกลับมา จ้องมองหลินซีนเยียนชั่วครู่ สีหน้าของนางเหมือนจะบ่งบอกอะไรสักอย่าง หลินซีนเยียนถูกเขามองจนรู้สึกหวาดหวั่นแล้วยิ้มออกมาด้วยความข้องใจ พูดว่า “อะไร ข้าพูดอะไรผิด？”

“ไม่ ก็แค่รู้สึกว่าความคิดของเจ้ากับข้ามีบางอย่างไม่เหมือนกัน”โม่จื่อเฟิงยิ้มมุมป